ตอนที่ 37 ห้องใต้ดินในตำบลร้าง

ตอนที่ 37 ห้องใต้ดินในตำบลร้าง

เวลาผันผ่าน พริบตาเดียวก็ล่วงเลยไปห้าวัน เจียงเหมียวเหมี่ยวลัดเลาะผ่านขุนเขาลึก เก็บเกี่ยวได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย

ไม่เพียงล่าสัตว์ป่าได้นับไม่ถ้วน เก็บของป่าหายากจนเต็มเปี่ยม กิ่งไม้แห้งฟืนแห้งตลอดทางยังกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา ต่อให้หลังจากนี้อีกหลายปีไม่จำต้องเข้าป่าไปเก็บฟืน ก็เพียงพอต่อการใช้งานอย่างยิ่ง

อาศัยความสะดวกของพลังพิเศษธาตุพฤกษา นางยังโค่นท่อนซุงไม้ซุงชั้นดีจำนวนมาก เก็บทั้งหมดเข้ามิติสำรองไว้อย่างเรียบร้อย

เร่งเดินทางและกบดานอยู่ในป่าเขาห้าวัน พักผ่อนฟื้นฟูจนเต็มอิ่ม ในที่สุดเจียงเหมียวเหมี่ยวก็ก้าวพ้นเทือกเขาสลับซับซ้อนออกมาเสียที

นางซ่อนกาย หลบเข้าพงหญ้ารกชัฏข้างทางหลวงอย่างไร้สุ้มเสียง รวมสมาธิสำรวจความเคลื่อนไหวโดยรอบ

ทอดสายตามองออกไป ทั่วทั้งทางหลวงว่างเปล่า เงียบสงัดดุจป่าช้า ไร้เงาคนแม้เพียงครึ่งสาย ทั้งไม่มีความผิดปกติใด ๆ

โดยรอบเงียบสงบจนพิลึกพิลั่น

เมื่อยืนยันว่าชั่วคราวยังไร้ภยันตราย เจียงเหมียวเหมี่ยวขยับความคิด ปล่อยชางหลานม้าดีออกมาจากภายในมิติ

หนนี้นางมิได้เทียมรถม้าเทอะทะ เพียงแต่จัดแจงอานม้าและเบาะนั่งอันประณีตนุ่มสบายให้ชางหลานจนครบชุด