ตอนที่ 13 พบคนชั่ว

ตอนที่ 13 พบคนชั่ว

ฝุ่นเหลืองคลุ้งเต็มท้องฟ้า สายลมที่เหลืออยู่พัดเศษหญ้าแห้งปลิวผ่านเส้นทางเขาร้างเปล่า

ภัยสงครามและภัยพิบัติในยุคแห่งความโกลาหล เบื้องหน้ามองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ผู้ลี้ภัยบนเส้นทางต่างก้มหลังค้อมตัว ลากฝีเท้าที่อ่อนล้าบอบช้ำเคลื่อนไปอย่างยากลำบาก

เสียงร้องไห้ เสียงไอ และเสียงถอนหายใจอันเหนื่อยล้าประสานปนกัน ทุกหนแห่งล้วนเต็มไปด้วยความหดหู่อ้างว้างของผู้พลัดถิ่น

เจียงเหมียวเหมี่ยวสวมหมวกฟางบนศีรษะ สวมเครื่องแต่งกายบุรุษที่คล่องตัว รูปร่างผอมเล็กปะปนอยู่ในฝูงคนจนไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย

นางสะพายกระบุงสะพายหลังไม้ไผ่เปล่าไว้บนหลัง ฝีเท้ามั่นคง สีหน้าจืดชา ไม่เข้ากันเลยกับผู้ลี้ภัยที่โซซัดโซเซและส่งเสียงร่ำไห้รอบข้าง

ตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อน นางก็สัมผัสได้อย่างว่องไวถึงความผิดปกติ

มีสายตาหลายคู่ที่เย็นชาและชั่วร้าย ไม่ใกล้ไม่ไกล จับจ้องติดอยู่ที่ร่างของนางอย่างไม่คลาย

อีกฝ่ายจงใจรักษาระยะห่าง ปะปนอยู่บริเวณขอบขบวนผู้พลัดถิ่น ไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่ยังคงตามติดอย่างไม่ลดละ เจตนาโจรชัดเจนแจ่มแจ้ง