ตอนที่ 12 พักใต้ต้นไม้โบราณใหญ่

ตอนที่ 12 พักใต้ต้นไม้โบราณใหญ่

เจียงเหมียวเหมี่ยวมองฝูงราษฎรหนีภัยอดอยากตลอดเส้นทาง บ้างรวมกลุ่มสามห้าคนเดินทางเป็นเพื่อนกัน บ้างพาทั้งตระกูลลากลูกจูงหลานเดินร่วมขบวน และยังมีผู้โดดเดี่ยวเดินทางลำพังกระจัดกระจายอยู่บ้างประปราย

ในความทรงจำอันน้อยนิดสิบกว่าปีของเจ้าของร่างเดิม สถานที่ไกลที่สุดที่นางเคยย่างเท้าไปในชาตินี้ก็คือตำบลหมาซีที่เพิ่งจากมา

ในใจนางรู้ชัดว่า อาทิตย์อุทัยทางทิศตะวันออกและอาทิตย์อัสดงทางทิศตะวันตก อาศัยทิศทางแสงฟ้าก็สามารถแยกแยะทิศทั้งสี่ได้อย่างง่ายดาย

เจียงเหมียวเหมี่ยวเงยหน้ามองแสงสุริยะเหนือศีรษะ หยาบ ๆ พอระบุทิศใต้แท้ได้ นางคิดคำนวณในใจเงียบ ๆ ปล่อยไปถามไถ่เส้นทางไปพลางเดินไปพลาง คิดว่าฝูงราษฎรหนีภัยเหล่านี้คงล้วนหนีภัยไปทางใต้เช่นกัน

จากนั้นนางก็แอบกลมกลืนเข้าไปในสายธารผู้คนอันกว้างใหญ่ เดินตามกันไปข้างหน้า