ตอนที่ 14 ถึงอำเภอชิงเหอ

ตอนที่ 14 ถึงอำเภอชิงเหอ

เจียงเหมียวเหมี่ยวเร่งฝีเท้าไปตามทางคดเคี้ยว ตลอดเส้นทางเห็นราษฎรพลัดถิ่นหนีภัยอดอยากอยู่ทุกหนแห่ง

นางแทรกกายผ่านสายธารผู้คนที่ไหลมาไม่ขาดสาย เดินไปราวครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงนอกเมืองอำเภอชิงเหอ

อาทิตย์อัสดงได้จมลงแล้ว ความมืดยามพลบค่ำแผ่ไปทั่วทุกทิศานุทิศ

นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแถวคิวยาวเหยียดจนสุดสายตาที่หน้าประตูเมือง ราษฎรหนีภัยนับไม่ถ้วนเบียดเสียดกันอยู่ที่แห่งเดียว ทั้งคนแก่ผมขาวหลังงอ หญิงที่อุ้มเด็กเล็ก ผู้คนสารพัดรูปลักษณ์เบียดกันแน่น ล้วนรอเข้าเมือง

ผู้ที่หยิบยื่นเงินออกมาไม่ได้ก็เข้าเมืองไม่ได้ จำต้องนั่งขดอยู่ใต้กำแพงเมือง อยู่กันเป็นกลุ่มดำทะมึนผืนใหญ่ เห็นแล้วให้ใจหนักอึ้ง