กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 อยากจับมีด
ฝ่ายตรงข้ามไม่ขยับ เขาก็ไม่ขยับ จงซวินจึงไม่เอ่ยปากก่อน
หลังความเงียบชั่วครู่ เมิ่งจิ้งถิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้หาอัลฟ่าที่ทำอาหารเป็นแบบเขาได้ไม่มากแล้วสินะ?”
“นายยังเป็นจิตรกรน้อยด้วยหรือ ฉันไม่รู้มาก่อนเลย”
“เมื่อกี้ยิ้มหวานขนาดนั้น อารมณ์ดีเหรอ?”
จงซวิน: “…………”
จงซวินลูบปลายจมูก เขาแทบไม่เคยมีประสบการณ์ถูกจับได้เร็วขนาดนี้ แล้วยังถูกบูมเมอแรงย้อนกลับมาฟาดเข้าหัวอีก
“เอ่อ…นายก็คิดดูก็รู้ ฉันพูดพล่อย ๆ ไปเองนั่นแหละ” จงซวินอธิบาย
สายตาของเมิ่งจิ้งถิงเลื่อนไปที่กล่องเกี๊ยวนั้น
ฟิ้ว—