เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 257 แต่หัวใจมุ่งสู่แสงสว่างเสมอ บริสุทธิ์และเจิดจ้า
“แต่เหมียนเหมียน เรื่องนี้ต้องรอให้เธอไปหมีเทาก่อน ฉันถึงจะทำตามสัญญาได้”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เวินหร่านก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อย แอบมองเขา
“คืนนี้ฉันต้องกลับหมีเทาแล้ว”
ดวงตากลมโตดุจลูกกวางที่หางตาแต้มสีแดงค่อย ๆ เบิกกว้าง ก่อนจะผ่อนคลายลงอย่างโล่งใจในชั่วพริบตา
“แค่นั้นก็พอแล้ว! ฉันจะพาคุณไปดูโรงเรียนมัธยมปลาย มัธยมต้น แล้วก็ประถมของฉันสักหน่อย…” พูดถึงตรงนี้ เวินหร่านก็แนบเข้าไปข้างหูของโจวฉีเซียว “แล้วก็บ้านของเราที่ประเทศฮวา บ้านที่ฉันเติบโตมาตั้งแต่เด็ก”
โจวฉีเซียวรู้สึกกระดูกก้นกบของตัวเองอ่อนระทวยไปหมด
ไม่ต้องให้เขาพูดอะไรมาก เวินหร่านก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เขายืนกรานต้องการคืออะไร
เขาอยากเข้าไปสัมผัสอดีตของเวินหร่านที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีส่วนร่วม