กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 248 ที่แท้เขาก็ร้องไห้เป็น…
“ครั้งนี้เขาขังฉันไว้ไม่ได้แล้ว” เวินหร่านพูดถึงตรงนี้ก็หัวเราะออกมา
แม้ดวงตาของเธอจะบวมเล็กน้อยและหางตายังแดงระเรื่อ แต่ยามยิ้มกลับเผยความเจ้าเล่ห์นิด ๆ ดูเป็นภูตพรายชวนให้คนเอ็นดู “เพราะฉันมีอาวุธลับ”
เจียงจี้หลิวเห็นว่าเธอไม่ได้พูดส่ง ๆ จึงพยักหน้า แล้วใช้มือทั้งสองข้างยันโต๊ะกลางไว้ด้านหลัง เอนตัวไปด้านหลังด้วย
เวินหร่านเลียนแบบท่าทางของเขา ขยับก้นไปด้านหลังอีกหน่อยจนเท้าลอยจากพื้น แล้วแกว่งไปมาอย่างสบายใจ
นาน ๆ ครั้งจะได้ทำตัวตามใจแบบนี้ เธอเงยหน้าแล้วพึมพำเสียงเบา “อีกอย่าง…ที่ฉันจากไปตอนนี้ ไม่ใช่เพื่อตัวเองเท่านั้น แต่ยังเพื่อเขาด้วย”
คำพูดนี้ทำให้เจียงจี้หลิวประหลาดใจไม่น้อย
ผู้ชายคนนั้นแทบเป็นแทบตายเพราะไม่อยากให้เวินหร่านจากไป
แล้วทำไมการจากไปของเธอถึงกลายเป็นการทำเพื่อเขาไปได้ล่ะ