เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 249 จบเนื้อเรื่องหลัก
เครื่องบินลงจอดหลังห้าทุ่มไปเล็กน้อย
สนามบินสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ และบังเอิญตรงกับช่วงเปิดภาคเรียนพอดี คนที่ออกมาในเวลานี้ส่วนใหญ่จึงเป็นนักศึกษาที่กำลังกลับมหาวิทยาลัย
เหล่านักศึกษาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายวัยเยาว์เดินขวักไขว่ไปมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุขที่ดังแว่วมาเป็นระยะ
เวินหร่านเดินตามเจียงจี้หลิวและเจียงจี้ชวนไปยังลานจอดรถ
ก่อนขึ้นรถ เวินหร่านจับประตูรถพลางมองไปข้างหน้า
ไม่ไกลออกไป ผู้คนที่ลากกระเป๋าเดินทางต่างยืนต่อแถวรอแท็กซี่อย่างเป็นระเบียบภายใต้ความมืดของราตรี
เงียบสงบ ร่มเย็น และปลอดภัยอย่างยิ่ง
“เหมียนเหมียน?” เจียงจี้ชวนรู้สึกว่าอารมณ์ของเวินหร่านดูไม่ค่อยปกติ จึงเรียกเธอเบา ๆ “ถ้าไม่สบาย เราหาโรงแรมใกล้ ๆ พักกันไหม?”
เวินหร่านได้สติกลับมาในตอนนั้นเอง เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนขึ้นรถ