กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บนโต๊ะอาหาร
“เสี่ยวรั่ว เสี่ยวฉือ พี่เลี้ยงเด็กฉันแจ้งไปหมดแล้วนะ ช่วงบ่ายสามพวกเธอจะทยอยกันมา ไม่ต้องกังวล เวลาจัดแยกกันไว้หมดแล้ว ทหารยามตรงนั้นฉันก็ทักทายบอกไว้เรียบร้อยแล้ว!”
“คนละประมาณ 20 นาทีจะพอมั้ย”
“ถ้าแบบนี้ บ่ายวันเดียวย่อมสัมภาษณ์เสร็จแน่ ถ้ายังไม่เหมาะกันสักคน พวกเราก็ค่อยหาต่อ!”
คุณปู่ลู่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
“คุณปู่คิดรอบคอบจริง ๆ 20 นาทีต้องพอแน่ คนพวกนี้เดิมทีก็ดีอยู่แล้ว ยังไงก็คนกันเองของเราแนะนำมาทั้งนั้น ฉันก็แค่อยากหาคนที่ถูกใจที่สุด และแน่นอนว่าต้องถูกชะตากับเด็กทั้งสามด้วยไม่ใช่เหรอ”
หลินรั่วรู้สึกจากใจจริงว่าคุณปู่ทำงานทำการได้พึ่งพาได้จริง ๆ
“ใช่ ๆ ๆ พวกเราบางทียังเลือกได้ไม่ดีเท่าเด็ก ๆ เลย ช่วงบ่ายพวกเธอสามคนชอบคนไหนก็บอกย่าทวดนะ!”
คุณย่าลู่เห็นพ้องกับความคิดของหลินรั่วเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีก็จ้างมาดูแลเด็กทั้งสามคน ดังนั้นภายใต้เงื่อนไขที่ใกล้เคียงกัน ความคิดเห็นของเด็ก ๆ ย่อมสำคัญที่สุดแน่นอน
แม้ว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสามจะยังเด็ก แต่ชอบหรือไม่ชอบย่อมรู้อยู่แก่ใจ