เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลินรั่วกับลู่เสียนฉือก็เริ่มง่วนกับการเตรียมตัว เดิมทีตอนจดหมายตอบรับเข้าศึกษายังไม่มาก็ไม่ได้กระวนกระวายอะไร แต่ตอนนี้ต้องรีบเร่งแล้วจริง ๆ
“สามี พวกเราเอาผ้าห่มผืนหนาไปก่อนเถอะ ผ้าห่มบางค่อยว่ากันอีกที ปกติพวกเราจะเข้าไปนอนในมิติก็ได้ หรือจะเอาของในมิติออกมาใช้ก็ได้ เอาจากที่บ้านติดตัวไปก็แค่ให้มีข้ออ้างบังหน้าเท่านั้น”
“ได้ ตามใจเธอ”
ลู่เสียนฉือไม่มีความเห็นคัดค้าน อะไรที่หลินรั่วอยากทำย่อมต้องมีเหตุผลของเธอเสมอ
“สามีดีที่สุดเลย!”
หลินรั่วไม่กอดผ้าห่มแล้ว แต่หันมากอดลู่เสียนฉือแทน
“จริงสิ พรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเราสัมภาษณ์พี่เลี้ยงเด็กกันเลยนะ!”
“ดูไว้หลาย ๆ คนหน่อย คนที่ย่า แม่ พี่สะใภ้ คุณปู่ซ่ง น้าเจียงแนะนำมา พวกเราดูให้หมดทุกคนเลย”
“ที่จริงฉันไม่ค่อยวางใจที่จะยกเด็ก ๆ ให้พี่เลี้ยงเด็กดูแลเลย ฉันมักจะรู้สึกว่า…”
หลินรั่วอาจเป็นเพราะสาเหตุจากชาติก่อน ภาพจำที่มีต่อพี่เลี้ยงเด็กจึงยังคงติดอยู่กับเรื่องที่ท่องอินเทอร์เน็ตแล้วเจอข่าวพี่เลี้ยงทำทารุณคนชราและเด็ก