บทที่ 297

บทที่ 297

เมื่อฟังซ่งซิ่วสือแนะนำสำนักศึกษาจิ่วเซียวจนเกือบจะครบถ้วนแล้ว ในที่สุดเซี่ยหยิงก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยท่าทางเกียจคร้าน

นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเรือใบพฤกษา ในปากยังคาบหญ้าหางสุนัขที่ไปหยิบฉวยมาจากที่ใดสักแห่งเมื่อใดก็ไม่รู้เอาไว้ก้านหนึ่ง ท่าทางดูแบดบอยไม่เบา

"แม้เมืองหลานเถียวจะเป็นอาณาเขตของพันธมิตรเซียนปีศาจ และพันธมิตรเซียนปีศาจจะทรงพลังอำนาจจริง ๆ แต่พวกเราประพฤติตนถูกต้องเที่ยงธรรม ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเก็บงำความเย่อหยิ่งในนิสัยของตนเองโดยเจตนา

หากพวกเราทำผิด ก็แค่เอ่ยปากขออภัย; แต่หากผู้อื่นจงใจหาเรื่อง ก็ซัดพวกมันกลับไปซะ"

"ฝูหยิงเอ้ย อย่าได้กังวลไปเลย ฟ้าถล่มลงมายังมีศิษย์พี่หญิงกับศิษย์พี่คอยค้ำจุนอยู่ ต่อให้เผลอไปก่อเรื่องเข้าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด