บทที่ 296

บทที่ 296

รอยยิ้มที่มุมปากของเฮ่อเหลียนเหยาจางลงเล็กน้อย หรี่ตาลงเพื่อซ่อนประกายความโกรธที่พาดผ่านในแววตา

เขาโลดแล่นอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนมาหลายปี ไม่ว่าจะตอนที่เคยรับใช้ในสำนักปีศาจหรือภายหลังเมื่อตั้งสำนักเป็นของตนเอง ก็ไม่เคยมีใครกล้าไม่ไว้หน้าเขาเลยสักครั้ง

ทว่าตัวเขาอุตส่าห์เปิดอกพูดจามาตั้งมากมาย แต่ประมุขตระกูลหลิ่วผู้นี้กลับปฏิเสธโดยไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!

เฮ่อเหลียนเหยาขีดเครื่องหมายกากบาทตัวใหญ่ไว้ให้ตระกูลหลิ่วในใจเรียบร้อยแล้ว แต่บนใบหน้ายังคงสงบนิ่งไม่ไหวติง

"ไม่ทราบว่าประมุขตระกูลพอจะบอกเหตุผลได้หรือไม่?"

"ย่อมได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เปิดเผยไม่ได้อยู่แล้ว"

ต่อให้สำนักปีศาจจะไม่มีอยู่แล้ว แต่ประมุขตระกูลหลิ่วก็ไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดที่จะไปล่วงเกินเฮ่อเหลียนเหยา