บทที่ 243

บทที่ 243

สิ่งที่จีเฮ่อยวนถืออยู่ในมือคือผ้าแพรโปร่งสีขาวราวหิมะและประกายจันทร์ กว้างประมาณสองนิ้ว เขาใช้ผ้าแพรโปร่งผืนนั้นคาดปิดดวงตาของเซี่ยหยิงไว้ พร้อมกับไม่ลืมที่จะผูกโบรูปผีเสื้อสวยงามไว้ที่ท้ายทอยของนาง

แม้ว่าผ้าแพรโปร่งจะ เป็นสีขาวราวจันทร์เพ็ญ แต่หากอยู่ใต้แสงแดดกลับจะสะท้อนแสงเจ็ดสีระยิบระยับราวกับถูกปกคลุมไว้ด้วยชั้นแสงเรืองรองแห่งรุ่งอรุณ

มันทั้งเบาบางและพลิ้วไหว ทั้งยังแทบไม่มีน้ำหนัก เมื่อคาดปิดดวงตาจึงไม่รู้สึกถึงความถูกพันธนาการใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ในทางตรงกันข้าม เซี่ยหยิงยังสามารถสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ซ่านผ่านผ้าแพรโปร่งเข้ามาสู่ดวงตาของนางอย่างต่อเนื่อง ช่วยบรรเทาอาการแสบร้อนในดวงตาลงทีละน้อย

"นี่คืออะไรหรือ?"