บทที่ 244

บทที่ 244

โม่เยี่ยนผู้เพิ่งกลับจากการสำรวจทาง พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาพลันแข็งค้างอยู่กับที่

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซวียซวงซวงช่างเจิดจ้าเสียเหลือเกิน ไม่ต่างอะไรกับยามที่นางแย้มยิ้มมองเขาในทุก ๆ วันเมื่อสิบปีก่อนเลยแม้แต่น้อย

ทว่ายามนี้รอยยิ้มดังกล่าวกลับมีไว้เพื่อคนอื่น

เซวียซวงซวงผู้ไม่ได้รับคำตอบในทันทีย่อมรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน นางค่อย ๆ หุบยิ้มบนใบหน้า กลับคืนสู่สถานะประมุขตระกูลเซวียผู้สุขุมและเย็นชาต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง

"เจ้าไม่ใช่ซูเหมี่ยว แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าออกมาจากชั้นหิมะ"

"เป็นข้าเอง ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกล่าวคำขอบคุณหรอก"

ทันทีที่เสียงของโม่เยี่ยนดังขึ้น เซวียซวงซวงก็จำตัวตนของเขาได้ทันที ในแววตาฉายแววตกตะลึงระลอกหนึ่ง