บทที่ 242

บทที่ 242

เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนเกิดหิมะถล่มยังคงชัดเจนอยู่ตรงหน้า

เมื่อนึกถึงการกระทำรนหาที่ตายของหลินเยว่เซียงจนเป็นเหตุให้เกิดหิมะถล่ม เซี่ยหยิงทำได้เพียงนึกเจ็บใจที่ตนไม่ได้หักแขนขาของนางเสียตั้งแต่แรก จึงเปิดโอกาสให้นางสร้างเรื่องเดือดร้อนขึ้นมาได้

ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเหล่านี้ เนื่องจากนางมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าซึ่งจำเป็นต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด

เซี่ยหยิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ในจังหวะที่จิตใจไหววูบ บนฝ่ามือก็ปรากฏเปลวเพลิงสีฟ้าดวงเล็กที่กำลังเต้นระบำขึ้นมาหนึ่งกลุ่ม

นางสามารถรับรู้ถึงความอบอุ่นที่แผ่มาจากฝ่ามือได้อย่างชัดเจน ทว่าเบื้องหน้ากลับยังคงมืดสนิท:

นางมองไม่เห็นเสียแล้ว