บทที่ 175

บทที่ 175

จีเฮ่อยวนมองเม็ดเกาลัดคั่วที่เซี่ยหยิงถือประคองไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะมองดวงตาของนางที่ไร้ซึ่งแววความกังวลใด ๆ แม้แต่น้อย เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ

"ศิษย์พี่หญิงเล็ก เวลาท่านพูดประโยคนี้ต่อให้กินเกาลัดให้น้อยลงสักสองเม็ด ข้าก็อาจจะเชื่อลงบ้างนะขอรับ"

"แหม! อย่าใส่ใจกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้เลยน่า!"

เซี่ยหยิงหยิบเกาลัดคั่วเม็ดหนึ่งโยนเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังไม่ลืมยัดใส่ปากจีเฮ่อยวนไปหนึ่งเม็ดด้วย

"อย่ามัวแต่ขมวดคิ้วสิ กินของหวานเสียหน่อยเดี๋ยวอารมณ์ก็จะดีขึ้นเอง"

กลิ่นหอมหวานละมุนละไมกระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก จีเฮ่อยวนพลันรู้สึกประหลาดใจระคนขบขันอยู่บ้างว่าอารมณ์ของตนดีขึ้นมาไม่น้อยจริง ๆ

เซี่ยหยิงชำเลืองมองสีหน้าของจีเฮ่อยวน นางไม่ยอมแพ้และเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค