กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 146
ยามเห็นบาตรทองปราบปีศาจเกิดรอยแตกละเอียดขึ้นทีละเส้นสองเส้นในการต่อสู้กับเสิ่นฝูยวี่ ในที่สุดเฮ่อเหลียนเหยาก็ยอมแพ้ความคิดที่จะสังหารเซี่ยหยิงเสียในตอนนี้!
เขาเหลือบมองทุกคนด้วยสายตาเข้มลึก จากนั้นก็ตัดสินใจเด็ดขาดแบกบาตรทองกับไม้เท้าธารกำศรวลหลบหนีไป!
กวนคงผู้ตระหนักมาโดยตลอดว่าผู้เป็นบัณฑิตย่อมต้องรู้เท่าทันสถานการณ์ ย่อมไม่โง่เขลาถึงขนาดวิ่งตามเฮ่อเหลียนเหยาไป แต่กลับเลือกเข้าร่วมกับฝ่ายของเซี่ยหยิงอย่างเด็ดขาด
ช่างน่าขัน ต่อให้ใช้ปลายนิ้วเท้าคิดก็ย่อมรู้ว่าฝ่ายไหนพึ่งพาได้มากกว่ากัน!
มองไม่เห็นหรืออย่างไรว่าฝั่งของเซี่ยหยิงมีคนอยู่มากเพียงนี้?!
พุทธบุตรกวนคงผู้มีเหลี่ยมมุมในจิตใจแพรวพราวเสียยิ่งกว่ารังผึ้งมีความเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ในสถานที่ผีสางเช่นนี้ มีคนมากต่างหากคือสัจธรรมที่แท้จริง!