บทที่ 145

บทที่ 145

"นามุมสัตตาหะสุคตายะ..."

เสียงสวดมนต์อันยาวนานและเก่าแก่เคล้ากับเสียงเคาะไม้ปลาถูกสายลมพัดพามายังริมทะเลสาบ ความเจ็บปวดราวกับเข็มทิ่มแทงศีรษะถาโถมเข้าใส่ตามมา เซี่ยหยิงรีบยกมือปิดหูไว้อย่างแรง นางมองไปยังทิศทางหนึ่งเบื้องหลังแล้วแย้มยิ้มบางเบา

"เสี่ยวเฮ่อเจ้าดูสิ"

"ฝ่าไห่มาแล้ว!"

จีเฮ่อยวนขวางอยู่เบื้องหน้าเซี่ยหยิงโดยสัญชาตญาณ ไม่นานนักก็เห็นหลวงจีนในชุดนักบวชสองรูปเดินมาจากหลังแนวป่าบนภูเขา

ในบรรดาคนทั้งสองนั้น เณรน้อยผู้มักจะเดินตามหลังก้าวหนึ่งอยู่เสมอเห็นได้ชัดว่าเป็นสหายเก่าอย่างกวนคง ทว่าอีกรูปหนึ่งกลับเป็นหน้าใหม่