บทที่ 147

บทที่ 147

ยหวินเม่ยที่กำลังนอนหมดสติสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นในทันที ขนหางฟูฟ่องตั้งชันขึ้นทุกเส้น

กล้ามาก! ใครกล้าลูบหางของคุณหนูผู้นี้กัน!

นางสะบัดหางด้วยความโกรธเกรี้ยว ขนจิ้งจอกปัดกวาดใส่ใบหน้าของเซี่ยหยิงจนเต็มรัก

"พูย ๆ ๆ!"

เซี่ยหยิงรีบถอยหลังก้าวใหญ่ สุนัขจิ้งจอกนั้นต่อให้ชวนลูบคลำเพียงใด แต่การผลัดขนก็น่ารำคาญยิ่งนัก

"เจ้าเป็นใครกันแน่?! เหตุใดจึงมาลวนลามข้า!"

เดิมที ยหวินเม่ยเป็นโฉมงามสะพรั่งผู้เย้ายวนใจยิ่ง ทว่ายามนี้ไร้ซึ่งพลังวิญญาณ อ่อนแอราวกับว่าชั่วพริบตาเดียวก็อาจจะถูกซัดจนคืนร่างเดิมได้ หูจิ้งจอกนุ่มฟูโผล่พ้นเรือนผมสีหมึกบนศีรษะออกมา สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะที่นางเอ่ยปาก ซึ่งช่วยเพิ่มความน่ารักน่าเอ็นดูให้ขึ้นมาอีกหลายส่วนโดยไร้เหตุผล

"เจ้าคือสหายเต๋ายหวินแห่งตำหนักหลิวยหวินหรือ?"