บทที่ 62

บทที่ 62

เสียงตะโกนดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลู่จินหนิงกับกงเซินและคนอื่นๆ ต่างทะยานมาถึงสถานที่แห่งนี้ทีละคน

พวกเขาล้วนถูกความเคลื่อนไหวเมื่อครู่ที่หงส์อัคคีปรากฏกายดึงดูดให้มากันทั้งสิ้น

เมื่อเห็นว่าลู่จินซีปลอดภัยดีแล้ว ลู่จินหนิงก็ผ่อนลมหายใจออกน้อยๆ แทบไม่สังเกตเห็น

"นายน้อยหุบเขา เมื่อครู่เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?"

"พวกเราถูกเถาเลือดมายาโจมตีเข้า..."

ลู่จินซีกล่าวสรุปเรื่องราวด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำอย่างเป็นกลางและเรียบง่าย นางไม่ได้จงใจใส่ร้ายมู่จื่อหยาง แต่ก็ไม่ได้ปกปิดความผิดให้เขาเช่นกัน

ชั่วพริบตาเดียว สายตาที่ทุกคนมองมู่จื่อหยางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ย่อมเป็นธรรมดาที่มู่จื่อหยางย่อมสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของสายตาเหล่านั้น เขาขบฟันสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งเตรียมจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่ากลับถูกลู่จินซีแย่งชิงจังหวะพูดตัดหน้าไปเสียก่อน