กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 61
"เถามายากระหายเลือด หากใช้โลหิตล่อให้มันดื่มกิน ก็จะสามารถอาศัยจังหวะที่เผลอตัดมันออกไปได้หนึ่งท่อน"
เซี่ยหยิงพยักหน้าพลางครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง:
ใช้โลหิตเป็นเหยื่อล่ออย่างนั้นหรือ... ดูไม่ออกเลยนะว่าเถามายานี่จะชอบกินของคาวด้วยเหมือนกัน...
พวกคนสติเฟื่องสติหลุดแห่งสำนักยหวินเทียน เหตุใดตอนนี้ถึงไม่อยู่ในป่ามายานะ?
เช่นนี้แล้วนางจะได้ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจว่าควรจะไปรีดเลือดของใครมาใช้ล่อให้เถามายาติดเบ็ดดี!
อา! น่าโมโหจริง!
สมุดบัญชีแค้นต้องจดเพิ่มไว้อีกหนึ่งหน้า!
ผ่านไปไม่นาน ก็ถึงช่วงเวลาที่ท้อสงบจิตสุกงอม ลู่จินหนิงปีนขึ้นต้นไม้ด้วยความคุ้นเคยจนมาถึงบริเวณใกล้ ๆ ท้อสงบจิต เถามายาเหล่านั้นรับรู้ได้ถึงการเข้ามาใกล้ของนาง ต่างก็พากันหลีกทางให้เป็นสาย
เซี่ยหยิงที่ได้เห็นภาพนี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: