บทที่ 173: งานใหญ่เกินไป

บทที่ 173: งานใหญ่เกินไป

ลมหนาวและน้ำค้างแข็งทางเหนือคมกริบราวมีด พัดหอบหิมะขาวโพลนไปทั่วฟ้า

กำแพงเมืองน้ำแข็งของป้อมทุ่งน้ำแข็ง ซึ่งเคยหยิ่งผยองจนไม่มีใครเทียบ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังดำเกรียม

ภายในรัศมีหลายกิโลเมตร ธงอินทรีสองหัวของอาณาจักรรัสเซียที่ขาดวิ่นถูกดินเยือกแข็งกลบไว้ครึ่งหนึ่ง หิมะที่ชุ่มเลือดจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งสีแดงคล้ำ

มหาแม่ทัพเทียนเช่อฉู่เย่นั่งอย่างองอาจอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ปูด้วยหนังหมาป่าหนา ๆ เดิมทีนี่คือที่นั่งบัญชาการของดยุกอีวาน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นที่พักของแม่ทัพใหญ่ต้าชิ่ง

ด้านนอกกระโจมใหญ่ ลมหนาวพัดหอนโหย ผู้บังคับกองร้อยของกองทัพเกราะทมิฬหลายคนกำลังคุมตัวแม่ทัพระดับสูงของอาณาจักรรัสเซียกว่าสิบคน ก้าวเข้ามาในกระโจม