บทที่ 172: กลับต้าชิ่งแล้ว

บทที่ 172: กลับต้าชิ่งแล้ว

เศษไม้ที่ปลิวว่อน ก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมา และชิ้นส่วนร่างมนุษย์ที่แหลกเละพุ่งขึ้นฟ้าราวกับภูเขาไฟระเบิด ก่อนจะกระหน่ำตกลงทั่วป้อมปราการดุจห่าฝน

คลื่นกระแทกมหาศาลกวาดอาคารทั้งหมดในรัศมีราวสามร้อยเมตรจนราบเป็นหน้ากลองในพริบตา

ดยุกอีวานถูกแรงอัดอากาศอันน่าสะพรึงซัดกระเด็นไปกระแทกเสาไม้ด้านหลังอย่างแรง เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก หูอื้ออึง และภาพตรงหน้าก็กลายเป็นสีแดงฉาน

“ทั้งกองทัพ บุก!”

ฉู่เย่ยกดาบโม่เตาขึ้น ไม่มีเสียงตะโกน มีเพียงคำสั่งทหารอันเย็นชา

กองทหารม้าเกราะหนักเกราะทมิฬสองหมื่นนายกลายเป็นคลื่นยักษ์สีดำ ไหลทะลักผ่านช่องโหว่ขนาดใหญ่บนกำแพงเมืองเข้าไป