บทที่ 171: ขึ้นสวรรค์!

บทที่ 171: ขึ้นสวรรค์!

“ยิง!”

“ตูม ตูม ตูม!”

เสียงปืนใหญ่กึกก้องสะเทือนฟ้าดินฉีกกระชากสายลมคลั่ง ปากกระบอกปืนใหญ่สัมฤทธิ์ทั้งสิบกระบอกพ่นเปลวไฟยาวเหยียดออกมา

เศษเหล็ก เม็ดตะกั่ว หรือแม้แต่ตะปูเหล็กเก่าจำนวนนับไม่ถ้วน ถูกแรงผลักมหาศาลของดินปืนรวมตัวเป็นพายุโลหะรูปพัด ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหูพุ่งกระแทกเข้าใส่กระบวนทัพทหารม้าเบาถูเจวี๋ยอย่างรุนแรง

เลือดเนื้อปลิวว่อน

อานุภาพของการยิงกระจายเป็นวงกว้างเช่นนี้น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดเมื่ออยู่ในระยะหนึ่งร้อยเมตร ทหารม้าถูเจวี๋ยหลายร้อยนายที่อยู่แนวหน้าสุดถูกพายุโลหะฉีกเป็นชิ้นๆ ทั้งคนทั้งม้า เสียงร้องโหยหวนของม้าศึกผสานเข้ากับเสียงกรีดร้องก่อนตายของมนุษย์