บทที่ 162: เท่ากับการล่มสลายของชาติ

บทที่ 162: เท่ากับการล่มสลายของชาติ

ต้นฤดูหนาวในนครฉางอันหนาวเหน็บราวกับจะแช่แข็งไขกระดูกของคนได้

บนแผ่นหินเขียวนอกประตูหมิงเต๋อมีน้ำค้างแข็งสีขาวบาง ๆ เกาะอยู่ ศีรษะหลายสิบหัวที่ผ่านการดองด้วยปูนขาวดูราวกับภูตผีเงียบงันทีละตนท่ามกลางลมหนาว ดวงตากลวงโบ๋จ้องเขม็งไปยังฝูงชนที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

ทูตจากแคว้นประเทศราชและประเทศเล็ก ๆ รอบข้างกว่าสิบคนคุกเข่าอยู่ท่ามกลางลมหนาวเสียดกระดูกนานถึงสองชั่วโมงแล้ว หัวเข่าของพวกเขาชาไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว ชุดขุนนางผ้าไหมหรูหราเปื้อนทั้งโคลนและเกล็ดน้ำแข็ง แต่ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นยืน กระทั่งขยับตัวก็ยังไม่กล้า

โดยรอบมีกองทัพเกราะทมิฬห้าร้อยนายสวมเกราะหนัก ดาบโม่เตาเรียงรายดุจผืนป่า สะท้อนประกายเย็นเยียบ