บทที่ 161: ตายไปสักกี่คนก็ไม่เป็นไร

บทที่ 161: ตายไปสักกี่คนก็ไม่เป็นไร

ฉู่เย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงกวัดแกว่งดาบโม่เตาในมือออกไป

ศีรษะสีเหลืองทองลอยละลิ่วขึ้นสู่ฟ้า เลือดสดพุ่งกระฉูดออกมา ย้อมแผ่นหินเขียวเบื้องหน้าม้าของฉู่เย่จนแดงฉาน

“ค้นให้ทั่ว! ลากตัวเชื้อพระวงศ์ออกมาให้ฉันให้หมด ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว! ยึดอาวุธปืนกับแบบแปลนทั้งหมดในเมืองมาให้หมด!” ฉู่เย่เก็บดาบโม่เตากลับอย่างเย็นชา ไม่สนใจเสียงโหยหวนทั่วทั้งเมืองแม้แต่น้อย

การล่มสลายของเมืองซูเล่อ เป็นสัญญาณว่าสามสิบหกแคว้นแห่งดินแดนตะวันตกกำลังเดินไปสู่ความพินาศอย่างสิ้นเชิง ในการกบฏที่ชาวโพ้นทะเลเป็นผู้ก่อขึ้น

ตลอดครึ่งเดือนต่อมา กองทัพม้าเหล็กของต้าชิ่งกวาดล้างเมืองต่าง ๆ ที่ยังเหลืออยู่ในดินแดนตะวันตกจนราบคาบ เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางถูกตัดหัวจนหมดสิ้น ส่วนเผ่าที่ไม่ยอมศิโรราบก็ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง