บทที่ 163: พังประตูบานนั้นให้ได้

บทที่ 163: พังประตูบานนั้นให้ได้

สามวันต่อมา ในยามดึกสงัด

เหนือท้องฟ้านครฉางอันปกคลุมด้วยเมฆดำจนมองไม่เห็นทั้งดาวและจันทร์ ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดผ่านถนนอันว่างเปล่า จนเสียงไม้เคาะบอกเวลาของยามกลางคืนขาดห้วงกระจัดกระจาย

สำนักอาวุธปืนแห่งสำนักช่างหลวงตั้งอยู่ในเขตแยกต่างหากทางตะวันออกของนครฉางอัน รอบด้านมีกำแพงสูงใหญ่ล้อมไว้ ปกติที่นี่มีการคุ้มกันแน่นหนา ทว่าคืนนี้ จุดเฝ้าระวังลับหลายแห่งรอบนอกกำแพงกลับดูเหมือนจะหลบเข้าไปอยู่ตามมุมที่พ้นลมเพราะอากาศหนาวจัด ทำให้การป้องกันหละหลวมลงอย่างเห็นได้ชัด

เงาดำกว่าสิบสายสวมชุดสำหรับลอบเร้นในยามราตรี ไต่ขึ้นไปตามส่วนมืดของกำแพงราวกับตุ๊กแก