กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 236 อยู่เป็นคนสุดท้าย
อาจารย์คาคาชิขมวดคิ้วแล้วหันหลังเดินจากไป
ฉันไม่ได้ไล่ตามไปอีก
ก่อนหน้านี้ฉันแน่ใจแล้วว่า ในความทรงจำของเขาไม่มีที่สำหรับฉัน
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขาปรารถนาให้โลกใบนี้ไม่มีฉันอยู่
ดังนั้นเขาจึงมองเห็นฉัน แต่กลับทำเหมือนไม่รู้จักฉัน
หากเมื่อครู่ฉันไม่ได้บอกตัวตนออกไปว่า “ฉันคือเฉาหลู่” บางทีฉันอาจจะกลายเป็นตัวตนที่โปร่งใสในโลกความทรงจำของเขา ไม่มีใครมองเห็นฉัน ไม่มีใครได้ยินเสียงฉัน เหมือนกับเมื่อกี้นี้ ที่โอบิโตะกับนักเรียนคนอื่น ๆ ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของฉันเลยแม้แต่น้อย
อย่างไรเสียเจ้าของโลกความทรงจำ ก็เปรียบเสมือนพระเจ้าในโลกแห่งความทรงจำแห่งนี้