เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 235 อย่าจำคนผิดสิ
ซากุระอยู่ในที่นี้ อาจารย์อิทาจิจึงไม่สะดวกส่งเสียง ฉันสัมผัสได้ว่ามือของเขาที่กุมมือฉันไว้บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย เป็นการไต่ถามอาการของฉันอย่างเงียบงัน
ฉันพยักหน้าให้เขา ส่งสัญญาณว่าตนเองเรียบร้อยดีทุกอย่าง เขาถึงได้หันไปมองคาคาชิแวบหนึ่ง คงจะเป็นการคลายสึคุโยมิให้
วินาทีถัดมา อาจารย์คาคาชิที่หมดสติไม่ได้สติก็ส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างทรมานออกมา เริ่มมีวี่แววว่าจะค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
ซากุระขยับเข้าไปใกล้เขาด้วยความเป็นห่วงพลางเอ่ยขึ้น “อาจารย์คาคาชิ! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?!”
“อึก... แฮ่ก... อันตราย...!!”
อาจารย์คาคาชิราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย หรือไม่สมองก็ยังคงตอบสนองเชื่อมต่อกับช่วงเวลาก่อนหมดสติที่อาจารย์อิทาจิโจมตีอย่างกะทันหัน——
เขาลงมือโจมตีใส่ซากุระไปตามสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่คุไนจะทันได้ปาดเข้าที่ลำคอของเธอ เขาก็มองเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดเจนเสียก่อน จึงหยุดชะงักการกระทำไว้ได้ทันท่วงที “...ซากุระ...?”
คุไนของเขาไม่ได้ทำร้ายเธอ ทว่าซากุระกลับล้มพับลงไปราวกับหุ่นเชิดที่สายขาด