เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 229 มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า
“เอาตัวเองเป็นที่หนึ่งเหรอ...” นารูโตะทวนคำเสียงเบาแล้วขมวดคิ้ว “แต่ว่า... ถึงเฉาหลู่จะบอกว่าฉันเหมือนพยายามเอาอกเอาใจเธอ แต่เพราะฉันชอบเธอถึงได้ทำแบบนี้นี่นา”
“อืม ถ้างั้นฉันถามนายแบบนี้ละกัน ตอนอยู่กับฉัน นารูโตะเคยรู้สึกอึดอัด ไม่ชิน หรือไม่เป็นตัวของตัวเองบ้างไหม” ฉันนอนหงายอยู่บนเสื้อคลุมของเขา วางมือประสานกันไว้บนท้อง พลางแหงนมองท้องฟ้าที่ถูกเรือนยอดไม้บดบังเป็นชั้น ๆ “เวลาคิดถึงฉัน นารูโตะรู้สึกเจ็บปวด เหนื่อยล้า อ่อนล้ามากกว่า หรือรู้สึกว่าฉันทำให้นารูโตะกลายเป็นคนที่ดีขึ้น... รู้สึกสบายใจ วางใจ และสงบใจมากกว่ากันล่ะ”
นารูโตะทำตามฉันด้วยการนอนหงายลงบนพื้นหญ้าแล้วมองท้องฟ้า
“ฉันรู้สึก... สงบใจมาก”
“พูดห้วนเกินไปแล้ว! ละเอียดกว่านี้หน่อยสิ” ฉันหัวเราะ “เนจิกับกาอาระก็เหมือนกัน... ตอนแรกฉันนึกว่าพวกเขาชอบเก็บงำเอาไว้ ที่ไหนได้เป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดยังไงต่างหาก... แต่ถึงจะไม่ถนัดก็ยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้นะ คิดซะว่าเป็นการฝึกฝน ฝึกให้มากเข้าไว้ก็ดีนี่นา ตอนนี้ฉันบังคับให้เนจิกับกาอาระพูดเยอะ ๆ ทุกวันเลยล่ะ”
นารูโตะจึงพยายามเค้นหาคำพูดจากในหัวอย่างเห็นได้ชัด “สงบใจจริง ๆ นะ... ตอนอยู่ข้าง ๆ เฉาหลู่ รู้สึกเหมือนไม่ต้องคิดอะไรเลยสักอย่าง... แต่ถ้าต้องพูดให้ได้ล่ะก็...”
ฉันให้กำลังใจ “หืม? ถ้าต้องพูดให้ได้ล่ะก็ยังไงเหรอ”
“ถ้าต้องพูดให้ได้ พอนึกถึงว่าไม่รู้เฉาหลู่จะอยู่ต่อได้ตลอดไปไหม ก็จะรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายขึ้นมาน่ะ”