เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 230 ของขวัญขอบคุณ
ฉันหัวเราะออกมา “อาจารย์อิทาจิ! คุณเนี่ย... คุณเนี่ย เชื่อมั่นในตัวซาสึเกะจริง ๆ เลยนะคะ”
“เพราะฉันรู้... ว่าเขาเป็นเด็กดี”
“ความจริงเขาไม่ได้พูดกับฉันแบบนั้นหรอกค่ะ” พอนึกถึงความทรงจำในตอนนั้น ฉันก็แตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว “ตอนนั้นเขา... ความจริงไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันเลยได้แต่คิดไปเอง...”
“ฉันสงสัยจริง ๆ” อาจารย์อิทาจิเอ่ย “เธอคิดจนได้ข้อสรุปแบบนี้ออกมาได้ยังไง?”
ถ้าต้องอธิบายกระบวนการทางความคิดของฉันในตอนนั้น ก็คงต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่ซาสึเกะสั่งให้ฉันเขินอาย...
แบบนั้นมันจะซับซ้อนเกินไปแล้ว
“อืม เรื่องมันยาวน่ะค่ะอาจารย์อิทาจิ ไว้มีเวลาว่างฉันค่อยเล่าให้ฟังแล้วกันนะ ถึงจะคุยกับนารูโตะเสร็จแล้ว แต่ยังมีชิกามารุที่ต้องไปขอโทษ... แล้วยังต้องขอบคุณทุกคนที่มาช่วยอีก... ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะแยะเต็มไปหมดเลย...”
อาจารย์อิทาจิเข้าใจฉันเป็นอย่างดี “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก”