กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 228 ข้อความขอโทษ
ฉันถูกรอยยิ้มอันไร้การเสแสร้งและคำพูดที่เปิดเผยจริงใจของเขาจู่โจมเข้ากลางหัวใจอย่างจัง
ประจวบเหมาะกับเรื่องงานคุยจบแล้ว ตอนนี้ก็สมควรจัดการเรื่องส่วนตัวที่ผัดผ่อนมาจนถึงป่านนี้เสียที
ชิกามารุถอนหายใจ “หมอนี่น่ะ... หลังจากที่เธอหายไปจากอ้อมแขนของเขา ก็นึกว่าตัวเองเผลอพลั้งมือฆ่าเธอไปแล้ว จนวิตกกังวลจนหายใจเร็วเกินไปเลยล่ะ”
ฉันตกใจอย่างยิ่ง
ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด ทั้งเท็นเท็นและซากุระต่างพากันมองชิกามารุด้วยสีหน้าทึ่งจัด
เท็นเท็น “นายถึงกับเป็นฝ่ายบอกเรื่องนี้เองเลยเหรอ...?! ชิกามารุ... นายนี่สุดยอดเกินไปแล้ว”
ชิกามารุ “...อย่ามองฉันแบบนั้นสิ!”
ฉันสงสัยอยู่บ้าง เหตุใดการที่ชิกามารุบอกเรื่องนี้แก่ฉัน ถึงไปเกี่ยวโยงกับความ ‘สุดยอด’ ได้ล่ะ?