กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 228 แค้นเคือง? เตือนสติ? หรือถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือ?
มุมปากของหวังลี่เหยี่ยนยกขึ้น เขากับภรรยาช่างรู้ใจกันจริง ๆ! เขาเองก็คิดจะกำหนดฐานะของเจียงผิงอันให้เป็นขอทานเหมือนกัน
พี่ชายคนโตของมารดาหวังลี่เหยี่ยน รองเสนาบดีกระทรวงอาญา นายท่านใหญ่หู “ใช่! ไปขอเงินที่บ้านเขา! ไปด่าเขาที่บ้าน! ก็แค่ตีขอทานคนหนึ่ง จะต้องยกมาเป็นเรื่องบนท้องพระโรงด้วยหรือ? คิดจะหาเรื่องลี่เหยี่ยนจนบ้าไปแล้ว!”
ขุนนางคนอื่น ๆ “สตรีผู้นี้ปากคมจริง ๆ!”
หลิวกงกง “ถ้าล้มผู้ตรวจการหวังได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น เขาคงล้มไปนานแล้ว”
ฝ่าบาท “ถ้าเก่งนัก เจ้าก็แก้ต่างกลับไปสิ” “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นลองบอกมาว่าฮูหยินหวังพูดตรงไหนผิด?”
“นี่...” หากนับอย่างเคร่งครัด เจียงผิงอันก็ไม่ใช่ผู้อาวุโสของหวังลี่เหยี่ยนจริง ๆ แต่...แต่...คิดออกแล้ว! “เจียงผิงอันเรียกนายท่านผู้เฒ่าหวังว่าท่านลุงรองมาตลอด”