เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201
ถานเจียจี้ตกตะลึง เขามองคนตรงหน้า ราวกับไม่เคยคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น พ่อก็ยังเลือกช่วยเขา นั่นไม่เท่ากับพิสูจน์ว่าพ่อยังใส่ใจเขาหรอกหรือ?
พ่อสูญเสียลูกชายไปคนหนึ่งแล้ว จึงไม่อาจสูญเสียเขาไปอีกคนได้ ถ้าอย่างนั้น หากพ่อสูญเสียลูกชายไปถึงสองคน เหลือเพียงเขาคนเดียว พ่อจะยังตัดใจสูญเสียเขาไปได้จริง ๆ หรือ?
ตราบใดที่จี้อวี่เซียวยังอยู่ บริษัทนี้ก็ไม่มีวันตกเป็นของเขาอยู่ดี ถ้าอย่างนั้นสู้ลองเสี่ยงดูไม่ดีกว่าหรือ? เผื่อว่าเขาจะเดิมพันถูกขึ้นมาล่ะ?
ถ้าจี้อวี่เซียวไม่ตาย เขาก็ไม่มีโอกาสไปตลอดชีวิต แต่ถ้าจี้อวี่เซียวตาย โอกาสของเขาอาจมาถึงก็ได้
ถานเจียจี้ก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย ทำท่าน่าสงสาร
“ผมแค่อยากอยู่กับพ่อจริง ๆ ไม่ว่าจะจี้อวี่หลิงหรือจี้อวี่เซียว พวกเขาต่างก็มีพ่อ มีแค่ผมที่ไม่มี พวกเขายังมีกันและกัน มีคนให้พึ่งพา แต่ผม...แม่ผมก็เสียไปแล้ว ผมเหลือแค่พ่อคนเดียว”
จี้เจิ้นหงถอนหายใจ มองความเศร้าในดวงตาของเขา ก่อนจะตบไหล่เขาอีกครั้ง
“เชื่อพ่อเถอะ ออกไปก่อน ลูกยังอายุน้อย ต่อไปยังมีเวลาค่อย ๆ คิดหาทาง”