เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 “เรื่องนี้ห้ามให้ประธานจี้รู้เด็ดขาด...”
ฉินหรูอวิ๋นขึ้นรถตามหลินลั่วชิงมา คนขับเปิดเครื่องทำความร้อน ส่วนอู๋ซินหยวนก็รินน้ำอุ่นให้เธอแก้วหนึ่ง ฉินหรูอวิ๋นประคองแก้วไว้ในมือ ความหนาวเย็นที่เกาะกุมร่างกายจึงค่อย ๆ บรรเทาลง
เธอมองแก้วน้ำในมือ ความอับอายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายอาจเห็นทั้งตอนที่เธอถูกผู้กำกับหวังตำหนิ และตอนที่เธอถูกผู้จัดการส่วนตัวด่าทอ เธอก็รู้สึกอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
ทั้งน่าอาย ทั้งน่าสมเพชเหลือเกิน
ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดของเธอพลันส่งเสียงเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า สภาพของเธอตอนนี้คงดูแย่มากแน่ ๆ
หลินลั่วชิงเอาใจใส่ความรู้สึกของเธอ จึงไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
กลับเป็นอู๋ซินหยวนที่เห็นเธอสวมเพียงชุดสำหรับเข้าฉาก จึงถามว่า “เธอเอาคีย์การ์ดห้องมาด้วยหรือเปล่า?”
ฉินหรูอวิ๋นพยักหน้า ตอบเสียงเบาว่า “เอามาค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปคลำหาคีย์การ์ดตามความเคยชิน แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคีย์การ์ดอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ต ส่วนเสื้อโค้ตของเธอก็อยู่กับผู้จัดการส่วนตัว