เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 พบกับ “แมวจรจัด” ตัวหนึ่ง
นักแสดงหนุ่มที่เข้าฉากกับโจวเฉิงเสวียนเห็นได้ชัดว่ารับส่งอารมณ์กับเขาไม่ค่อยทัน หลายครั้งถึงกับพูดบทผิด ผู้กำกับหวังต้องสั่งคัตอยู่หลายรอบและอธิบายการแสดงให้ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าสภาพการแสดงของเขาจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ในที่สุดฉากนี้ก็ถ่ายทำเสร็จ ถึงคราวของหลินลั่วชิงเข้าฉากกับโจวเฉิงเสวียนเสียที
หลินลั่วชิงรีบเดินเข้าไปฟังผู้กำกับหวังอธิบายฉาก เมื่อผู้กำกับหวังเห็นเขาตั้งใจฟังอย่างว่าง่าย ก็นึกถึงคำชมของผู้กำกับจางขึ้นมา จึงยิ้มแล้วพูดว่า “เหล่าจางบอกว่าเธอแสดงเก่ง คราวนี้ฉันต้องดูด้วยตาตัวเองแล้วว่าเป็นอย่างที่เขาพูดหรือเปล่า”
“ได้ครับ” หลินลั่วชิงไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงแต่อย่างใด
ถึงผู้กำกับหวังจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะทดสอบหลินลั่วชิงจริง ๆ เพราะอย่างไรหลินลั่วชิงก็ยังอายุน้อย ต่อให้นักแสดงหนุ่มจะมีฝีมือดีแค่ไหน ก็ย่อมมีขีดจำกัดอยู่ดี เมื่อเจอนักแสดงรุ่นใหญ่อย่างโจวเฉิงเสวียนที่พอเข้าบทแล้วก็เคร่งขรึมและมีรัศมีน่าเกรงขาม การรับส่งอารมณ์ไม่ทันถือเป็นเรื่องปกติ
ด้วยเหตุนี้จึงต้องมีผู้กำกับคอยชี้แนะและขัดเกลา ไม่อย่างนั้นถ้านักแสดงทำได้ทุกอย่าง ไม่มีปัญหาอะไรเลย แล้วจะมีผู้กำกับไว้ทำไม?
ผู้กำกับหวังจึงค่อนข้างผ่อนปรนกับนักแสดงรุ่นเยาว์มาโดยตลอด ทุกคนต่างก็ต้องผ่านช่วงเวลาที่ทำไม่เป็นก่อนจะทำเป็น ผ่านวัยหนุ่มสาวก่อนจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ขอเพียงมีทัศนคติที่ดีและยอมพยายามก็เพียงพอแล้ว
ทว่าพอคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงฉินหรูอวิ๋นขึ้นมา