กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149
หลินลั่วชิงเขินขึ้นมาทันที
“ใครจะจัดงานแต่งงานกับคุณกัน คิดเข้าข้างตัวเองเก่งจริง ๆ”
จี้อวี่เซียวเลิกคิ้ว
“อ้าว? คนที่เป็นภรรยาของฉันตามทะเบียนสมรสไม่ยอมจัดงานแต่งงานกับฉัน แล้วนายจะให้ฉันไปจัดกับใครล่ะ?”
หลินลั่วชิงก้มหน้า ไม่มองเขาและไม่พูดอะไร
จี้อวี่เซียวมองอีกฝ่ายแล้วรู้สึกว่าเวลานี้หลินลั่วชิงดูน่ารักสมวัยเหลือเกิน ราวกับเด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีที่จริงใจและสดใส เพียงโบกมือก็เหมือนมีแสงแดดเจิดจ้าสาดส่องไปทั่ว
เขาก้มหน้าลง เตรียมจะจูบหลินลั่วชิง แต่กลับได้ยินเสียงนุ่มนิ่มของจี้เล่ออวี๋ดังขึ้นเสียก่อน
“พ่อครับ ผมเอาขึ้นมาให้แล้ว...”
คำสุดท้ายยังไม่ทันหลุดออกจากปาก จี้เล่ออวี๋ก็เห็นภาพตรงหน้า