เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148
หลินลั่วชิงหอมแก้มหลินเฟยอยู่นาน กว่าจะสงบสติอารมณ์จากความดีใจอย่างล้นเหลือได้บ้าง แล้วมองเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน
บนใบหน้าของเขายังมีคราบน้ำตาที่เช็ดออกไม่หมดหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เมื่อประกอบกับรอยยิ้มสดใสเป็นพิเศษ จึงดูน่ารักและมีชีวิตชีวา
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟยเห็นเขาร้องไห้ ความรู้สึกในใจจึงค่อนข้างซับซ้อน
เขามองเปลือกตาที่แดงเรื่อของหลินลั่วชิง รู้สึกว่าเวลานี้อีกฝ่ายไม่เหมือนพ่อเลย แต่กลับเหมือนเด็กคนหนึ่งที่ร้องไห้จนตาแดง
หลินเฟยยกมือขึ้นหมายจะช่วยเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าให้ แต่พอปลายนิ้วแตะแก้ม หลินลั่วชิงก็เขินขึ้นมา รีบยกมือเช็ดหน้าตัวเองสองสามที
“พ่อไปล้างหน้าก่อนนะ” เขาบอกหลินเฟย
พูดจบก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดต่อว่า
“พ่ออุ้มลูกไปอาบน้ำดีกว่า เมื่อกี้ก็บอกแล้วว่าจะพาไปอาบน้ำ”
หลินเฟยเห็นว่าในที่สุดอีกฝ่ายก็หยุดร้องไห้แล้ว จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวว่าดวงตาที่ยังแดงอยู่จะมีน้ำตาไหลออกมาอีก