กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150
หลินลั่วชิงยังคงหัวเราะอยู่ปลายสาย
“คุณไม่ต้องอวยพรผมหรอก เรื่องนี้เป็นเรื่องดี ผมรู้ว่าคุณก็ดีใจกับผมและเฟยเฟย แค่มีน้ำใจก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องส่งของขวัญอะไรมาให้หรอก ฮ่า ๆ ๆ”
เฉินหมิง “…”
ใครมันจะไปดีใจกับนายกันวะ!
แล้วยังจะให้ส่งของขวัญอีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
อีกอย่าง อะไรคือคำว่าต่อไปนี้เฟยเฟยก็มีพ่อแล้ว?
เดิมทีเฟยเฟยก็มีพ่ออยู่แล้ว เขานี่แหละคือพ่อของเด็กคนนั้น!
“หลินลั่วชิง นาย…”