เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
หลินเฟยมองเขาและตั้งใจฟังอย่างว่าง่าย
หลินลั่วชิงรู้สึกยากที่จะพูดออกมา แต่สุดท้ายก็ฝืนใจเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
“เรื่องที่น้าพูดเมื่อกี้ น้าโกหกหลาน”
“น้าอยากให้หลานรู้สึกว่าโลกใบนี้ดีงาม ทุกคนต่างก็รักหลาน น้าอยากให้โลกของหลานสดใสสวยงาม เต็มไปด้วยสิ่งใหม่ ๆ และความสุขที่รอให้ค้นพบ”
“แต่โลกใบนี้จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน?”
“หลานเองก็เคยเจอคนไม่ดี เคยเจอคนอย่างตาของหลาน เพราะฉะนั้นบนโลกนี้จึงมีคนบางคนที่อาจไม่ชอบหลาน ไม่ใช่เพราะหลานไม่ดี แต่เขาแค่ไม่ชอบหลานเท่านั้น”
“ไม่มีทางแก้ไข และไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น แต่โลกก็เป็นแบบนี้แหละ บางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”
หลินเฟยพยักหน้า
เขารู้เรื่องนี้มานานแล้ว และไม่เคยสนใจว่าโลกใบนี้จะรักเขาหรือไม่ หรือจะมีเหตุผลหรือเปล่า