กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120
หลินลั่วชิงคลายมือออก แล้วกลับไปซบไหล่จี้อวี่เซียวอีกครั้ง พร้อมโอบเอวเขาไว้
“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะครับ? คงไม่ใช่ว่าคุณคิดจะทิ้งผมหลังจากได้ผมแล้วหรอกนะ?”
จี้อวี่เซียว “…”
จี้อวี่เซียวดีดหน้าผากเขาเบา ๆ
“ถึงนายจะเป็นนักแสดง แต่ก็อย่าเอาพล็อตละครน้ำเน่าทุกอย่างมาโยงกับเราสองคนสิ เข้าใจไหม?”
หลินลั่วชิงหัวเราะ ก่อนขยับเข้าไปใกล้แล้วถามว่า
“แล้วตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ล่ะครับ? อย่าให้ผมเดาอีกเลย คุณบอกมาเองเถอะ”
จี้อวี่เซียวมองรอยยิ้มสดใสของเขา แล้วก็รู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาอีกครั้ง
“ขอโทษนะ” เขาพูดเสียงเบา