เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119
หลินลั่วชิงผู้แสนเปราะบางเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าที่ปิดกระดูกไหปลาร้าได้ เพื่อไม่ให้เด็กน้อยทั้งสองที่ยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและไม่ประสีประสาเรื่องทางโลกเห็นรอยจูบบนตัวเขา จากนั้นจึงเข็นรถเข็นของจี้อวี่เซียวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เตรียมลงไปกินข้าวชั้นล่าง
เมื่อเดินมาถึงสุดทางเดิน เขาก็แวะไปดูหลินเฟยกับจี้เล่ออวี๋ตามความเคยชิน
ในห้องของจี้เล่ออวี๋ไม่มีใครอยู่ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองน่าจะอยู่ในห้องของหลินเฟย
หลินลั่วชิงเดินไปเคาะประตูห้องหลินเฟย ก่อนเปิดประตูมองเข้าไป
เด็กทั้งสองกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ หลินเฟยอ่านหนังสือ ส่วนจี้เล่ออวี๋กำลังทำการบ้าน
พอเห็นเขาเปิดประตูเข้ามา จี้เล่ออวี๋ก็ร้องเรียกด้วยความดีใจทันที
“พ่อ!”
หลินลั่วชิงยิ้ม “กำลังอ่านหนังสือกันอยู่เหรอ งั้นก็ตั้งใจอ่านกันนะ”
“พ่อ ทำไมวันนี้พ่อตื่นสายจังเลยครับ?” จี้เล่ออวี๋ลุกจากโต๊ะหนังสือ วิ่งมาตรงหน้าเขาแล้วมองอย่างสงสัย