กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118
จี้อวี่เซียวยิ้มออกมา ก่อนจูบคิ้วและดวงตาของหลินลั่วชิงอย่างแผ่วเบา แล้วจึงเลื่อนลงไปจูบริมฝีปากของเขา
กระทั่งจุมพิตสิ้นสุดลง หลินลั่วชิงถึงเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ยังไม่ได้แปรงฟันเลย”
จี้อวี่เซียวส่งเสียง “อืม” แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่รังเกียจนายหรอก”
“แล้วถ้าผมรังเกียจคุณล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นก็สายไปแล้วนะ” จี้อวี่เซียวบีบติ่งหูของเขาเบา ๆ “ใครกันที่เมื่อคืนบอกว่าจะไม่เสียใจภายหลัง ต่อให้รังเกียจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”
หลินลั่วชิงได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ก่อนพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“ก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะฝืนใจไม่รังเกียจคุณมากนักก็แล้วกัน”