เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
จี้อวี่เซียวแทบไม่อาจปฏิเสธหลินลั่วชิงในตอนนี้ได้เลย เมื่ออีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ อยู่ตรงหน้าเขาในสภาพเช่นนี้
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของหลินลั่วชิง
หลินลั่วชิงชะงักไปชั่วขณะด้วยความประหลาดใจ แต่ก็จูบตอบอย่างรวดเร็ว
เขาสัมผัสได้ถึงจุมพิตของจี้อวี่เซียวที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อน ปราศจากความใคร่แม้แต่น้อย บริสุทธิ์ราวกับกำลังสัมผัสสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก
จุมพิตนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องการโอบกอดเขา แต่เหมือนต้องการปลอบโยนเขามากกว่า จนหลินลั่วชิงกลับไม่อาจคาดเดาความคิดของจี้อวี่เซียวได้
เขารู้สึกว่าจี้อวี่เซียวผละออกไป จึงหันหน้าไปทางอีกฝ่ายอย่างทำอะไรไม่ถูก
จี้อวี่เซียวไม่ได้พูดอะไร แต่หลินลั่วชิงสัมผัสได้ว่าที่นอนตรงจุดที่เขานั่งอยู่ยุบลงอีกเล็กน้อย ราวกับมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น
ในที่สุดจี้อวี่เซียวก็ขึ้นมาบนเตียงแล้ว
ชั่วขณะนั้นหลินลั่วชิงรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เขาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว แต่ก็กลัวว่าการกระทำนี้จะทำให้จี้อวี่เซียวถอยหนี จึงรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง หันไปทางที่อีกฝ่ายนั่งอยู่