เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114
หลินลั่วชิงหัวเราะออกมา ในใจของเขาเต็มไปด้วยความยินดีที่ยากจะบรรยาย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าบางทีตัวเองอาจจะสามารถรักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ได้จริง ๆ
แม้ว่านี่จะไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัด แต่ดูเหมือนเขาจะจัดการได้ไม่เลวเลยทีเดียว คราวนี้ซิงอี้ก็จะยังคงเป็นซิงอี้เหมือนเดิม ไม่มีใครต้องจากไป ส่วนเฉินลี่เหว่ยก็ทำได้เพียงจากไปคนเดียวอย่างหมดท่า
จี้อวี่เซียวมองหลินลั่วชิงที่ก้มหน้าแอบดีใจอยู่คนเดียว จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วจงใจร้อง “เฮ้!” ข้างหูเขา
หลินลั่วชิงสะดุ้งตกใจ ยกมือขึ้นลูบหูพลางถามว่า “คุณทำอะไรเนี่ย?”
“มีคนแอบดีใจอยู่คนเดียว ฉันเห็นแล้วทนไม่ได้ เลยอยากถามหน่อยว่ามีเรื่องอะไรที่พูดออกมาแล้วแบ่งปันความสุขกับฉันไม่ได้หรือไง?”
หลินลั่วชิงหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกว่าดูเหมือนผมจะไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่ตัวเองคิด”
จี้อวี่เซียวยื่นแขนไปโอบไหล่เขา “ก็แน่อยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าฉันเป็นโจวโยวหวังที่จุดไฟสัญญาณหลอกเหล่าขุนนางเพื่อให้หญิงงามยิ้มจริง ๆ หรือไง? ต่อให้ต้องใช้เงินพันตำลึงก็ซื้อรอยยิ้มของนายไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? แน่นอนว่าเป็นเพราะนายเหมาะสม ฉันถึงให้นายทำ”
หลินลั่วชิงพยักหน้า ในใจรู้สึกหวานชื่นขึ้นมาเล็กน้อย