เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113
หลังเลิกงานกลับถึงบ้าน หลินลั่วชิงก็เล่าเรื่องของซูถงให้จี้อวี่เซียวฟัง
“ผมคิดว่าเขาคงไม่ไปแล้วละ ดูเหมือนผมจะทำให้เขาวางใจได้แล้ว” เขายืนถือแก้วน้ำอยู่ตรงหน้าจี้อวี่เซียว แม้จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่ก็มั่นใจถึงแปดส่วนแล้ว
จี้อวี่เซียวพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
“แต่ผมตรวจดูแล้ว ถ้าเขาต่อสัญญา เราคงต้องปรับสัดส่วนส่วนแบ่งรายได้ให้เขาหน่อย สัญญาฉบับปัจจุบันเป็นฉบับที่เขาเซ็นตอนเพิ่งเข้าบริษัท ตอนนั้นเขายังไม่ดัง บริษัทเลยหักส่วนแบ่งค่อนข้างมาก”
“ตอนนี้เขาเป็นดาราระดับแถวหน้าแล้ว มีบริษัทตั้งมากมายอยากดึงตัวเขาไป ถ้าเรายังใช้สัดส่วนเดิมในการต่อสัญญา ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะยอมหรือเปล่า แค่ดูจากความสามารถในการทำเงินของเขา ก็ไม่ยุติธรรมกับเขาจริง ๆ”
“คนที่ทำงานให้บริษัทก็ย่อมหวังว่าบริษัทจะปฏิบัติต่อตัวเองให้ดี มองเห็นความสามารถและคุณค่าของตัวเอง แล้วตอบแทนอย่างเหมาะสม”
“ด้วยค่าตัวและสถานะของซูถงในตอนนี้ ส่วนแบ่งตามสัญญาเดิมคงรั้งเขาไว้ไม่ได้แน่ เพราะฉะนั้นต้องปรับให้เขา และต้องปรับตามมูลค่าทางธุรกิจของเขาที่เพิ่มขึ้นด้วย”
“ถ้าต่อไปเขามีทั้งชื่อเสียงและรางวัล ผมคิดว่าเราอาจแบ่งกำไรจากหุ้นให้เขาบ้างอย่างเหมาะสม แบบนี้เขาจะรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทมากขึ้น รู้สึกว่ากำลังหาเงินให้ตัวเองด้วย”
“จะได้ไม่กลายเป็นว่าบริษัททุ่มเทปลุกปั้นเขามาตั้งนาน แต่สุดท้ายกลับต้องมองเขาจากไปหลังจากประสบความสำเร็จแล้ว”