กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 “รอให้ดอกไม้บานแล้ว ผมจะมอบให้พี่”
“พี่ไม่ทึ่ม แล้วพี่ยังคิดว่าตัวเองเป็นตัวซวยอีกเหรอ?” หลินเฟยมองเขา
จี้เล่ออวี๋โมโหจนยกเท้าขึ้นถีบหลินเฟยทันที แต่หลินเฟยใช้ขาหนีบเท้าของเขาเอาไว้ ก่อนสั่งสอนว่า “ห้ามถีบคนอื่น”
จี้เล่ออวี๋ส่งเสียงฮึ “ปล่อยสิ”
หลินเฟยจึงคลายขาออก
จี้เล่ออวี๋พลิกตัวหันหลังให้ ไม่ยอมพูดกับเขาอีก
คราวนี้โกรธจริง ๆ แล้วสินะ หลินเฟยคิดในใจ
เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนยื่นมือไปโอบเอวจี้เล่ออวี๋
จี้เล่ออวี๋คว้ามือของเขาแล้วเหวี่ยงออกไปด้านข้างทันที
หลินเฟยลูบศีรษะเขา “เด็กดี”