เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 “เขารักเธอมากที่สุดเสมอ”
หลินลั่วชิงยื่นมือไปจับมือของหลินเฟยลงมา แล้วกุมไว้ในฝ่ามือตัวเอง เขาไม่เข้าใจจึงถามว่า
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”
“ทำไมเฟยเฟยถึงคิดว่าตัวเองเป็นเด็กที่ไม่มีใครชอบ?”
หลินเฟยอธิบายให้เขาฟังอย่างอดทน
“ผมไม่ชอบพูด ไม่ค่อยยิ้ม แล้วก็ไม่ค่อยพูดคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กับพวกน้า แม่เคยบอกว่าถ้าผมเป็นแบบนี้ คนอื่นจะไม่ชอบ แต่เสี่ยวอวี๋พูดเก่งมาก เวลายิ้มก็น่ารัก ทุกคนชอบเด็กแบบเขา มันเป็นเรื่องปกติ”
“ตรงไหนที่ปกติกัน?”
หลินลั่วชิงพูดขึ้นแทบจะทันทีที่เด็กชายพูดจบ
“แต่ละคนมีนิสัยไม่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเด็กที่พูดเก่งและชอบยิ้มเท่านั้นถึงจะเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย น่ารัก และเป็นที่ชื่นชอบ สำหรับน้า เฟยเฟยก็น่ารักมาก แล้วก็เป็นเด็กดีมากด้วย น้าชอบเด็กแบบเฟยเฟยนี่แหละ”
หลินเฟยประหลาดใจ