เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 “เพราะฉะนั้นอย่าโกรธเลยนะ เด็กดี…”
จี้อวี่เซียวไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เขาแค่กลัวว่าพอคนอยู่กันเยอะ ๆ อาจมีใครพูดอะไรที่ไม่ควรพูดจนทำให้หลินเฟยไม่สบายใจ แต่พอได้ยินหลินลั่วชิงพูดแบบนี้ เขาก็ลองคิดดูแล้วรู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดถูก
พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีเหตุผลที่เขา หลินลั่วชิง และจี้เล่ออวี๋จะกลับไปบ้านด้วยกันสามคน แต่กลับปล่อยให้หลินเฟยอยู่ที่นี่ตามลำพัง
ถึงเขาจะทำไปเพราะหวังดีกับหลินเฟย แต่ผลลัพธ์เช่นนี้ก็อาจทำร้ายจิตใจเด็กชายได้เหมือนกัน
“ฉันคิดไม่รอบคอบเอง” จี้อวี่เซียวพูดอย่างตรงไปตรงมา “ฉันมัวแต่คิดว่าตอนนั้นบ้านฉันคงมีคนเยอะ พูดจากันโดยไม่ทันระวัง อาจมีใครพูดอะไรไม่เหมาะสม แต่กลับไม่ทันคิดว่าการทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียวก็อาจทำให้เขาเสียใจเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นก็พาเขาไปด้วยเถอะ เดี๋ยวฉันจะบอกพ่อไว้ ให้เขาระวังคำพูดหน่อย”
“อืม” หลินลั่วชิงพยักหน้า
เขาก้มดูนาฬิกา อีกกว่าหนึ่งชั่วโมงหลินเฟยถึงจะเลิกเรียน
หลินลั่วชิงนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ อยู่ในห้องหนังสือ กระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้เตือนให้ไปรับหลินเฟยดังขึ้น เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วบอกจี้อวี่เซียวว่า
“ผมไปรับเฟยเฟยก่อนนะ”
“ไปเถอะ” จี้อวี่เซียวยิ้ม