บทที่ 3

บทที่ 3

ขณะที่หร่วนซูเหอกำลังรำพึงถึงวิธีที่เจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตประจำวันด้วยร่างกายที่หนักเกือบหนึ่งร้อยกิโลกรัม

เธอก็อดกลัดกลุ้มไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรให้เด็กตัวน้อยทั้งสองคนยอมเปิดใจและสนิทสนมกับเธอมากขึ้น

“คุณกำลังคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก? รั่วรั่วเป็นผู้หญิง ถ้าคุณอยากตีเธอก็มาตีฉันได้เลย!”

เห็นได้ชัดว่าเถี่ยตั้นยังคงไม่ไว้วางใจเธอ เขาผลักรั่วรั่วให้ถอยไปด้านหลังเกือบหนึ่งเมตร ก่อนเดินตรงเข้ามาหาหร่วนซูเหอที่กำลังนั่งอยู่ ก้มหน้าเล็กน้อย หลังตรงแข็งทื่อ ท่าทางดื้อรั้นราวกับวัวหัวแข็งไม่มีผิด

ตอนนี้หร่วนซูเหอทั้งโมโหทั้งขำ